Τρίτη, 12 Οκτωβρίου 2010

Submarino - Thomas Vinterberg 2010

Ένας σκηνοθέτης που έχει στο ενεργητικό του ένα αριστούργημα σαν το Festen επόμενο είναι να μας απασχολεί κάθε φορά που βγάζει καινούρια ταινία. Οι μετέπειτα ταινίες του όμως δεν μπόρεσαν να συγκριθούν με το Festen και ο ίδιος δεν κατάφερε να ακολουθήσει την πορεία του Lars Von Trier. Παρόλα αυτά όμως μας προσφέρει ταινίες που είναι αρκετά καλές ώστε να συντηρούν το κινηματογραφικό ενδιαφέρον γύρω από το όνομά του. Μια τέτοια ταινία είναι και το Submarino. Είναι μια καλή ταινία, αρκετά δύσκολη λόγω του ψυχοπλακωτικού θέματός της, ενδιαφέρουσα και σκηνοθετικά, που όμως δεν έχει να πει πάρα πολλά και γρηγορα θα ξεχαστεί.
Τα οικογενειακά προβλήματα και ο αντίκτυπος που έχουν αυτά στα παιδιά είναι πάλι το θέμα του Vinterberg, χωρίς όμως την εμβάθυνση και το συναισθηματικό βάρος που επέδειξε στο Festen. Δεν θα συνεχίσω όμως τη σύγκριση που αναπόφευκτα μου έρχεται στο μυαλό μου γιατί ούτε μοιάζουν παραπάνω οι δυο ταινίες μεταξύ τους ούτε είναι δίκαιο για τον καλλιτέχνη να τον κατατρέχει στην πορεία του ένα παλαιότερό του αριστούργημα.
Η ιστορία του είναι απλή. Δύο αδέρφια που μεγάλωσαν με μια αλκοολική και πραγματικά κατεστραμένη και απούσα μητέρα, ειδικά μετά από ένα περιστατικό στην παιδική τους ηλικία φαίνεται να έχουν στιγματιστεί ψυχικά για όλη την υπόλοιπη ζωή τους. Τους παρακολουθουμε έτσι σε ηλικία κοντά στα 30 πλέον, οπότε και ξαναβρίσκονται μετά από πολλά χρόνια, να προσπαθούν να συμβιβαστούν με την ίδια την ύπαρξη της ζωής. Έχουν παραιτηθεί προ πολλού από τις χαρές που μπορεί η ζωή να προσφέρει σε έναν άνθρωπο και οδηγούν τον εαυτό τους με μαθηματική ακρίβεια προς την καταστροφή. Μια σειρά από λανθασμένες επιλογές θα φέρει την σχεδόν ποθητή από τους ίδιους καταστροφή τους. Οι λανθασμένες όμως επιλογές φαίνεται ότι αποτελούσαν τον οδηγό βάσει του οποίου ζούσαν μέχρι και σήμερα, όπως προκύπτει και από τον τρόπο με τον οποίο οι ίδιοι αποδέχονται πλέον με απόλυτη φυσικότητα τη μοίρα τους χωρίς να σκέφτονται ούτε μια στιγμή να την αλλάξουν.
Το παρελθόν τους κατατρέχει και ασφυκτικά δεμένο γύρω από το λαιμό τους, τους βυθίζει αργά αλλά σταθερά μέσα στον βούρκο. Δεν είναι όμως μόνο η ιστορία που δημιουργεί αυτήν την αίσθηση, αλλά και η σκηνοθεσία του Vinterberg. Τα πλάνα του μοιάζουν μοναχικά και καταθλιπτικά, σαν να αποκόπτουν τους ήρωές του από τους υπόλοιπους ανθρώπους, ακόμα και από αυτούς που βρίσκονται γύρω τους. Όλη η υπόλοιπη κοινωνία μοιάζει να βρίσκεται απομακρυσμένη στο φόντο της μίζερης και μοναχικής ζωής των δύο αντρών. Ακόμα και η ατμόσφαιρα της ταινίας και τα σκοτεινά και μουντά σκηνικά όπου όλα διαδραματίζονται δεν δίνουν καμία ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον. Μόνη ηλιαχτίδα ο 6χρονος γιος του ενός. Γρήγορα όμως μέσα στο μυαλό του θεατή γεννιέται η επιθυμία να απομακρυνθεί το παιδί από αυτό το περιβάλλον για να μην καταλήξει σαν αυτούς.
Δεν προσφέρει δηλαδή πολλά ο Vinterberg στον θεατή. Το τέλος είναι προδιαγεγραμμένο, η κατάθλιψη εμφανής, τα ψυχολογικά προβλήματα πολλά. Δεν είναι βαρετή, αντιθέτως μάλιστα έχει μια ωραία ροή η ταινία που κρατάει τον θεατή, αλλά μετά το τέλος δημιουργεί και την απορία γιατί ακριβώς υπάρχει αυτή η ταινία; Ίσως ο Vinterbeg ήθελε να δείξει πως είναι στην πραγματικότητα η ζωή τέτοιων κατεστραμένων ανθρώπων, η οποία δεν έχει διεξόδους, ξεσπάσματα, ηθικά διδάγματα ή πλούσια συναισθήματα.
Αυτό, ναι, το πέτυχε.

9 σχόλια:

argiris-cinefil είπε...

Όντως πολύ δύσκολα θα ξανακάνει ταινία σαν το “Festen”. Δεν την έχω δει όπου από αυτά που διάβασα φαίνεται ενδιαφέρουσα ταινία.
Παρεμπιπτόντως η πρώτη σπουδαία ταινία στην φιλμογραφία του Vinterberg δεν είναι το 1998 με το “Festen”, αλλά δύο χρόνια νωρίτερα με την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία κι ένα μικρό διαμαντάκι, το εξαιρετικό “Οι ήρωες - De storste helte” το οποίο ήταν ένας ύμνος της ανδρικής φιλίας , με στοιχεία road movie. Αν δεν την έχεις δει στην προτείνω ανεπιφύλακτα διότι πιστεύω ότι θα σου αρέσει.

King Ink είπε...

Μετά το Festen εννοείται ότι έτρεξα να δω τι άλλο είχε κάνει. Είναι πολύ ωραία ταινία το De storste helte. Τότε για κάποιο λόγο κυνηγούσα και τα road movie οπότε με είχε ευχαριστήσει πολύ η ταινία.
Να! Αυτά θυμάμαι και περιμένω κάτι καλύτερο από αυτόν.

academy είπε...

Festen ε?Τι αριστούργημα!!Γενικά μου άρεσε το Δόγμα.Μετά όντως με απογοήτευσε ο Vinterberg.Μάλλον δεν θα τον ξαναθαυμάσουμε (άντε σε κανένα φεστιβάλ),μήν περιμένεις άσκοπα dear king.Πήγε Hollywood γύρισε δύο μετριότητες κατά την άποψη μου και μετά επέστρεψε Δανία.Αυτό φαίνεται να είναι μια καλή στιγμή του.Αλλά μετά το Festen...τι?Η Ακαδημία σε χαιρετά(και τον Thomas).

argiris-cinefil είπε...

Πάντως έπεσα μέσα στην πρόβλεψή μου ότι θα σου αρέσει. :)

King Ink είπε...

Academy είμαι πολύ μεγάλος οπαδός του δόγματος. Έχω πολύ αγαπημένες ταινίες να θυμάμαι. Καλά ταινιάκια ήταν του Thomas, αλλά όχι πολύ πάνω από μέτρια. Εκεί στο όριο. Τα είδα ευχάριστα. Και μάλλον λόγω Festen πάλι δεν τα θεωρώ μετριότατα. Μου έχει κολλήσει άγρια αυτή η ταινία. Τι να κάνω;
Αργύρη δεν ήταν δύσκολη πρόβλεψη αυτή. Την άλλη φορά θέλω δύσκολα στοιχήματα με υψηλές αποδόσεις :)

argiris-cinefil είπε...

Ααα, παιδιά κι εγώ είμαι μεγάλος φαν του Δόγματος!

Έγινε! ;)

hazopoulis είπε...

Βαριές και ασήκωτες οι επιλογές σου King Ink. Αφού τα αφήνω πάντα στον reader για άλλη στιγμή που θα έχω όρεξη. Θα ψάξω το Festen για αρχή.

King Ink είπε...

Οοο... Hello Hazopoulis
Ελπίζω να σε αποζημίωσα με την επόμενη ανάρτησή μου. Μην πεις και για τον Abbas kiarostami ότι είναι βαριά επιλογή! :)
Βλέπω και άλλες ταινίες ενδιάμεσα αλλά δεν με εμπνέουν να τις σχολιάσω σε πάνω από δύο γραμμές. Κράτα καβάτζες πάντως γιατί δεν ξέρεις τι ξημερώνει και τι κινηματογραφικά βίτσια θα σε πιάσουν...
Το Festen επειγόντως να το ψάξεις

moody είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.